Η ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΤΗΣ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ

Το σπίτι μου περιβάλλεται από χωράφια και ανοιχτούς ορίζοντες.Είμαι από τους τυχερούς των τελευταίων ημερών ή μάλλον από τούς τυχερούς συνολικά της ζωής. Ασφαλώς παλιότερα δεν το πίστευα αυτό,καθώς δεν είχε ανοίξει η εσωτερική μου όραση,η πανίσχυρη αυτή αίσθηση,που τα τελευταία χρόνια με κάνει να βλέπω την εύνοια σε όλο της το μεγαλείο.

Καθώς έβγαζα βόλτα την ανυπόμονη  Joy και διασχίζοντας έναν χωμάτινο παράδρομο πνιγμένο στην πρασινάδα,φύτρωσε στο μυαλό μου μια σκέψη, η οποία αρχικά με παραξένεψε και στη συνέχεια με τρόμαξε!

                              Η φύση γύρω μας λειτουργεί χωρίς εμάς!                                              

Φέρνει την Άνοιξη , ανθίζει,γίνεται ανυπόμονη , φλύαρη , τρυφερή , ανελέητα ηδονική , ανυπότακτη και πιθανόν ανίκητη.Αυτός ο πανάρχαιος ακατάβλητος κύκλος της ζωής , συμβαίνει χωρίς εμάς!

Παρατήρησα λοιπόν με ταραχή ,ότι όλα τα άλλα μέλη του ” ένδοξου θιάσου”ήταν εκεί εκτός από εμάς τους ”πρωτόπλαστους”.Ήταν εκεί ξετρελαμένες μέλισσες , περίεργα μαυροπούλια ,έγχρωμες οσμές και μια διάχυτη αισιοδοξία.Όλα εκτός από την ανθρώπινη παρουσία!

Υπάρχει λοιπόν η περίπτωση -σκέφτηκα- να μην μας εκδικείται η φύση , απλώς να αδιαφορεί για μας , καθώς γι’αυτήν δεν είμαστε παρά μια αμελητέα ποσότητα, μια στιγμιαία  παρουσία-απουσία  στην ιστορία της γης.                Θυμήθηκα την ”υπόθεση της γαίας” που είχα διαβάσει  στα φοιτητικά μου χρόνια και την μετέπειτα αναφορά της στα βιβλία του καθηγητή Γραμματικάκη.Είχα συγκλονιστεί μ’ αυτή την οπτική ,όμως πολύ γρήγορα βυθίστηκα  στο ζεστό κρεβάτι μιας ξεδιάντροπης καταναλωτικής πανδημίας.

Ο πλανήτης μας  είναι ένα ζωντανό ,δυναμικό και αυτορυθμιζόμενο σύστημα , με” εγκέφαλο”    ο οποίος  λειτουργεί σαν ένας ζωντανός οργανισμός και διατηρεί τις κατάλληλες συνθήκες , επιτρέποντας κάποια είδη να ζουν  και κάποια άλλα -που τον  απειλούν- όχι , ώστε να διατηρεί την συνέχειά του.

Αν συνεχίσουμε να ωθούμε τη ΄΄γαία” να αλλάξει τη μορφή του οικοσυστήματός της , κατά τα συμφέροντα του είδους μας -σε βάρος της συνολικής επιβίωσης- δεν θα καταστρέψουμε την ζωή στον πλανήτη αλλά την δυνατότητά μας να ζούμε εμείς πάνω σε αυτόν. 

Σκέφτομαι λοιπόν , βλέποντας τη φύση γύρω μου να γονιμοποιείται με αδιαφορία για το περασμά μου , πως είμαστε πλάσματα εφήμερα και εύθραυστα σαν λεπτές πορσελάνες.

Δεν μας ανήκει η γη , δεν είμαστε παντοδύναμοι , γι’αυτό ας πετάξουμε το θεικό κοστούμι και ας ντυθούμε ξανά άνθρωποι.    Δεν υπάρχουν ευπαθείς ομάδες , υπάρχει ευάλωτη ανθρωπότητα!   

                                        συντάκτης      Κωνσταντινιά Δημητρίου            

2 Σκέψεις στο “Η φύση και τα παλιά της παπούτσια”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *