Παρατηρώ με προσοχή τα μάτια των ανθρώπων γύρω μου, μιας και η χρήση της μάσκας μου δίνει την ευκαιρία να εστιάσω σε αυτά. Το συναίσθημα που συχνότερα από άλλα αναγνωρίζω , είναι μια γενικευμένη και επίμονη θλίψη .Η λύπη-ειδικά στις ασταθής συνθήκες ζωής που βιώνουμε σήμερα – είναι μια πραγματική -πολύ πραγματική- αντίδραση   σε    απογοητευτικά γεγονότα  , και  ντύνει  τον εαυτό , τον κόσμο και το μέλλον με ένα γκρίζο και θαμπό σύννεφο. Πολλές  φορές οι εξωτερικές συνθήκες γίνονται  αφορμή για αναστοχασμό ,αυτοπαρατήρηση και γόνιμη ενδοσκόπηση. Μπορεί να  λυπάμαι για κάποια επιλογή που έκανα  και δεν αλλάζει ή για κάτι που δεν έκανα και με στοιχειώνει ,για κάτι που άφησα να φύγει ,που είπα και το μετανιώνω ή ακόμα και  για τον αμείλικτο χρόνο  που λιγοστεύει. Είναι ένα συναίσθημα που δύσκολα μπορεί να μετακινηθεί ,ένα βαρύ και έντονα αρνητικό ,που μπορεί να διαρκέσει λίγα λεπτά  ,μέρες ,χρόνια ή ακόμα και μια ολόκληρη ζωή.

Οι μελέτες απεικόνισης  ,αποκαλύπτουν ότι τα αισθήματα λύπης παρουσιάζουν εικόνα  αυξημένης  δραστηριότητας σε μια εγκεφαλική περιοχή που ονομάζεται  έσω τροχιακό ,του μετωπιαίου λοβού ,η διαχείρισή τους δε  ,γίνεται ακόμα πιο δύσκολη λόγω άλλων συνοδών αρνητικών συναισθημάτων που συνδέονται μ΄αυτά , όπως τύψεις ,απαισιοδοξία , ενοχές ,αδυναμία , ματαίωση κ.α.λ .

Η επίμονη αυτή λύπη μπορεί να αυξήσει το άγχος , να επηρεάσει αρνητικά τη σωματική μας υγεία και να συμβάλλει  στην απορρύθμιση των ορμονών του ανοσοποιητικού  συστήματος ,πράγμα που σημαίνει ότι δεν είναι μόνο δυσάρεστη αλλά και ανθυγιεινή .

Υπάρχουν δύο βασικοί λόγοι που βιώνουμε  λύπη. Ο πρώτος είναι αυτό  που οι ερευνητές αναφέρουν ως  “διαδρομή δράσης” -δηλ. μετανιώνω για πράγματα που έκανα- ενώ ο δεύτερος είναι το ” μονοπάτι της αδράνειας ” -δηλ μετανιώνω γι΄αυτά που δεν έκανα. Η έρευνα δείχνει ότι οι τύψεις που σχετίζονται με τη δράση , αν και οδυνηρές , ωθούν  τους ανθρώπους να μάθουν από τα λάθη τους και να προχωρήσουν παρακάτω, ενώ η λύπη που σχετίζεται με το μονοπάτι της αδράνειας – τα πράγματα που δεν έγιναν ή οι ευκαιρίες που χάθηκαν -είναι πιο δύσκολο να διορθωθεί . Αυτό το τελευταίο είδος λύπης είναι πιο πιθανό να οδηγήσει σε κατάθλιψη , σε  ένα αίσθημα “κολλήματος” και σε  μια βασανιστική λαχτάρα -πώς θα ήταν άραγε αν τολμούσα?-.

Όπως και με άλλα αρνητικά συναισθήματα , δεν βοηθά να τα αποφεύγω  , να τα αρνιέμαι ή να προσπαθώ  να τα καταπνίξω .Σε βάθος χρόνου αυτοί οι τρόποι αυξάνουν την έντασή  και παρατείνουν τη διάρκειά τους. Αντί λοιπόν να μένω  “κολλημένος ”  ,μπορώ  να τα διαχειριστώ   σε 4 βήματα.

1.Αποδέχομαι το γεγονός ότι τα νιώθω   και αυτό είναι εντάξει.

2.Προσδιορίζω   από που προέρχονται .

3.Επιτρέπω   στον εαυτό μου  να μάθει από αυτά. Κάθε δυσάρεστο συναίσθημα κάτι θέλει να μας πει , μας μεταφέρει  κάποια εσωτερική μας ανάγκη που δεν καλύπτεται.

4.Παίρνω   το μήνυμα  , φροντίζω   τον εαυτό μου  και προχωρώ  μπροστά.

Η αυτοσυμπόνια  βοηθά πολύ στην προσπάθεια να απαλλαγώ  από αυτά τα συναισθήματα , πράγμα που σημαίνει πως υπενθυμίζω   τακτικά στον εαυτό μου   ότι είμαι  άνθρωπος  , κάνω  ότι καλύτερο μπορώ  ,μαθαίνω   από τις αποφάσεις του παρελθόντος  και αναπτύσσομαι  .

Δείχνω συμπόνια σε μένα και μου μιλώ , όπως θα μιλούσα στον πιο στενό και αγαπημένο μου φίλο!

 

φωτο  εξωφύλλου  ,Ypatia Kornarou.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *